Μέσα από μια ευρηματική αφήγηση, το γραφείο του Ερμή παίρνει φωνή για να περιγράψει την ακατάπαυστη κίνηση και την οργάνωση του κατόχου του. Η Ανθή Κασταμονίτου χρησιμοποιεί την Αστρολογική Αλληγορία για να αναδείξει την νευρική ευφυΐα και τη διαμεσολαβητική φύση του Ερμή στην καθημερινή εργασιακή πραγματικότητα.
της Ανθής Κασταμονίτου
Άκουσα την καρέκλα ανάμεσα μου να τσιρίζει καθώς Αυτός, όπως πάντα βιαστικός και αποφασιστικός, την έσπρωξε προς τα πίσω. “Χμ…πάλι την κάνει”, σκέφτηκα. Περιττό να πω ότι αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται κάθε λίγο και λιγάκι. “Πού πάει πάλι?” μονολόγησα. Δεν μου απάντησε κανείς.
Η βιβλιοθήκη, παραφορτωμένη, αγκομαχούσε να κρατήσει το βάρος των βιβλίων. Εμένα θα άκουγε; Η καρέκλα μυξόκλαιγε γιατί την ταλαιπωρούσε αφάνταστα με τα πέρα-δώθε. Ο ανεμιστήρας τα ’χε παίξει να δουλεύει συνέχεια με αυτή την αφόρητη ζέστη. Εμ βέβαια, μέσα στο κέντρο, μ’ αυτή την τρομερή κίνηση πώς ν’ αντέξει κανείς; Μόνο η απέναντι πολυθρόνα το’ χε βουλώσει. Βλέπεις δεν προκάνει κανείς να αρθρώσει κουβέντα με αυτόν που μπλέξαμε. Κόβει η γλώσσα του ροδάνι. Σε καθίζει αναπαυτικά-αναπαυτικά, γιατί είναι μια πολύ ακριβή πολυθρόνα, δερμάτινη, και αυτό ήταν…. Σε βομβαρδίζει με χίλιες δυο ερωτήσεις, και με το έτσι και το αλλιώς σου αποσπάει τις δέουσες πληροφορίες. Αφού σου επιβεβαιώσει την ακριβή μεταφορά των λεγόμενων, κάθεται στην καρέκλα του και αρχίζει να κοπανάει τη γραφομηχανή υπαγορεύοντας στον εαυτό του τα γραφόμενα. Καλά πώς το κάνει αυτό; Δεν μπερδεύεται? Άσε τι τραβάω το δόλιο. Όταν κολλάει, χτυπά σπαστικά το χέρι του στην πλάτη μου, ανοίγει νευρικά τα συρτάρια μου να βρει το κατάλληλο στυλό για να υπογραμμίσει τις σημειώσεις του. Τις διαβάζει πάλι φωναχτά, κουνώντας πάνω κάτω το πόδι του με ένταση, βρίζει, τηλεφωνεί στον στριμμένο αρχισυντάκτη της εφημερίδας που δουλεύει, προσπαθώντας να τον τουμπάρει για να μπει πρωτοσέλιδο το άρθρο του.
Όταν δεν τα καταφέρνει, κλείνει με δύναμη το τηλέφωνο και στήνεται στον καθρέφτη και προβάρει το τι θα πει στην επικείμενη συνάντηση. Βηματίζει πάνω κάτω και παρόλο που είναι λεπτεπίλεπτος και ελαφροπατεί, το πάτωμα τρίζει κάτω από τα βήματά του. Νιώθω ένα ανεπαίσθητο λίκνισμα γιατί το κτίριο είναι παλιό, στο κέντρο βρισκόμαστε αν θυμάσαι, και ψιλονανουρίζομαι. Και πάνω που είμαι έτοιμο να πάρω έναν υπνάκο, νιώθω την μολυβοθήκη να εκσφενδονίζεται από πάνω μου και να πέφτει επάνω στην πόρτα. Ωχ, τα νεύρα του έχει πάλι! Άσε τα ξενύχτια που ρίχνει και πάφα-πούφα το τσιγάρο… ντουμάνι….
Σε κάποια φάση μια ομορφονιά από το απέναντι γραφείο μας επισκέφτηκε! Ε! άλλος άνθρωπος ο δικός μου! Μεταλλάχτηκε πάραυτα! Κλείσανε τα φώτα και τι να λέω τώρα! Αμέσως μετά τηλεφώνησε στη γυναίκα του ότι θα αργούσε να γυρίσει σπίτι λόγω φόρτου εργασίας. Αυτό όμως που του το δίνω είναι η καπατσοσύνη του! Μπορεί να σε τουμπάρει στο πι και φι. Πώς τα γυρίζει τούμπα! Αξιοθαύμαστο!
Κάποτε σκέφτηκε να με αντικαταστήσει. Βημάτιζε και μονολογούσε λέγοντας ότι δεν είμαι μοντέρνο, ότι χρειάζεται ο χώρος ανακαίνιση, αλλά και πάλι ότι χρειαζόταν να αγοράσει πιο δυνατά κιάλια και άλλη μια φωτογραφική μηχανή σε πιο βελτιωμένο μοντέλο για καλύτερες λήψεις. Αλλά πού να το καταφέρει; Τον έχει φάει ο τζόγος! Στα αλογάκια κάθε Κυριακή! Κι έτσι τη γλύτωσα. Ποιος ξέρει πού θα βρισκόμουν τώρα….
Πάντως τον συμπαθώ τον τύπο! Έχει χιούμορ. Χώρια που του αρέσει η μουσική. Α!!! Ξέχασα να σας πω: στο δωμάτιο έχει και ένα γραμμόφωνο και σκορπάει μελωδίες και ρυθμούς. Γρατζουνάει και μια κιθάρα. Ωραία είναι τότε γιατί το κλείνει το στόμα του. Το γουστάρω το γραμμόφωνο!! Έχει ωραίες καμπύλες και στροφάρει ακριβώς όπως το μυαλό του αφεντικού μου.
