Πλανήτες χωρίς Όψεις: Οι Ερημίτες

Ανάγνωση: 6 λεπτά

Πλανήτες χωρίς Όψεις: Στο άρθρο που ακολουθεί, θα αναλύσουμε μία από τις σπάνιες αλλά ταυτόχρονα γοητευτικές καταστάσεις που συναντάμε σε έναν αστρολογικό χάρτη, που είναι οι πλανήτες χωρίς όψη, οι λεγόμενοι unaspected planets. Θα δούμε τι ακριβώς συμβαίνει με αυτούς, πώς διαφοροποιούνται από τους πλανήτες κενής πορείας και με ποιο τρόπο η θεωρία του Dean Rudhyar μας βοηθάει να κατανοήσουμε αυτούς τους μοναχικούς παίκτες του γενέθλιου χάρτη.

της Ελίνας Βατικιώτη

Πλανήτες χωρίς Όψεις: Τι σημαίνει όταν ένας Πλανήτης δεν έχει καμία απολύτως Όψη?

Στην Αστρολογική πρακτική, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τον γενέθλιο χάρτη σαν ένα πολύπλοκο δίκτυο σχέσεων. Οι πλανήτες σχετίζονται μεταξύ τους, με έναν δικό τους μοναδικό τρόπο, τις γνωστές Πτολεμαϊκές όψεις. Θα τολμούσα να πω πως μαλώνουν μέσα από τετράγωνα, συνεργάζονται μέσα από τρίγωνα και καθρεφτίζονται μέσα από αντιθέσεις. Τι συμβαίνει όμως όταν ένας πλανήτης βρίσκεται σε απόλυτη απομόνωση?

Όταν ένα ουράνιο σώμα δεν σχηματίζει καμία κύρια όψη (σύνοδο, εξάγωνο, τετράγωνο, τρίγωνο ή αντίθεση) με κανέναν άλλον πλανήτη στον χάρτη, ονομάζεται Πλανήτης Χωρίς Όψη (Unaspected Planet). Φαίνεται σαν να έχει αποφασίσει να “μονάσει” μέσα στον χάρτη, να μην συσχετιστεί με κανέναν άλλον.

Πλανήτες Χωρίς Όψεις vs Πλανήτες Κενής Πορείας

Σε αυτό το σημείο και πριν προχωρήσω σε άλλη ανάλυση, θα ήθελα να κάνω κάποιες διευκρινίσεις που συχνά μπερδεύουν τους μαθητές. Είναι πολύ εύκολο να μπερδέψει κανείς αυτές τις έννοιες, “πλανήτης δίχως όψη” με “πλανήτη κενής πορείας“, αλλά η διαφορά τους είναι σημαντική:

Ο πλανήτης φαντάζει σαν να είναι ένα αυτόνομο νησί μέσα στο τόξο που αφορά τις ανοχές των όψεων. Είναι εμφανές πως είναι πιθανό να βρίσκεται και σε κατάσταση “κενής πορείας”, είναι όμως πιθανό να υπάρχει πλανήτης αρκετά μακριά, με τον οποίο θα συσχετιστεί εφόσον ο ίδιος προχωρήσει σε μοίρες και πριν βγει από τη ζωδιακή περιοχή.

Η Ψυχολογία του “Ασύνδετου Καλωδίου” κατά τον Dean Rudhyar

Ο Αστρολόγος Dean Rudhyar, πρωτοπόρος της ψυχολογικής αστρολογίας, παρομοίαζε τον πλανήτη χωρίς όψεις με μια πηγή ενέργειας που δεν είναι συνδεδεμένη με το κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο του σπιτιού. Αυτή η αποσύνδεση φέρνει στην προσωπικότητα δύο άκρα: ή το μηδέν ή το εκατό.

Πώς ερμηνεύονται οι Πλανήτες Χωρίς Όψεις?

Ανάλογα με το ποιο ουράνιο σώμα είναι ο “μοναχικός παίκτης” του χάρτη, οι ερευνητές (όπως η Betty Lindsted) δίνουν πολύ συγκεκριμένες κατευθύνσεις:

Ήλιος χωρίς όψεις

Ο πυρήνας της ύπαρξης και ο Εαυτός μένουν εντελώς ανεπηρέαστα από τις γνώμες των άλλων ή τις κοινωνικές μόδες. Το άτομο έχει μια παροιμιώδη εσωτερική αυτάρκεια, αλλά στα νεανικά χρόνια μπορεί να βιώνει έντονη υπαρξιακή μοναξιά ή την αίσθηση ενός απόντος πατέρα.

Σελήνη χωρίς όψεις

Οι συναισθηματικές ανάγκες λειτουργούν σε έναν τελείως δικό τους, εσωτερικό ρυθμό. Το άτομο δυσκολεύεται να επικοινωνήσει το τι χρειάζεται και συχνά αισθάνεται ότι οι ανάγκες του δεν είναι σύμφωνες και ταιριαστές με το περιβάλλον του, αναπτύσσοντας μια αυτόνομη άμυνα.

Ερμής χωρίς όψεις

Εδώ έχουμε τον ορισμό του αυτόνομου τρόπου σκέψης. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να είναι μια αυθεντική διάνοια ή ένας “τρελός επιστήμονας”, καθώς οι ιδέες του δεν ακολουθούν την πεπατημένη. Η μόνη δυσκολία είναι να εκφράσει αυτές τις ιδέες με τρόπο που να τον καταλάβουν οι γύρω του.

Αφροδίτη χωρίς όψεις

Τα γούστα, οι αξίες και ο τρόπος που αρέσει στο περιβάλλον για το άτομο είναι απολύτως αγνά, αλλά έξω από τα συνηθισμένα κοινωνικά πρότυπα. Μπορεί να υπάρχει μια δυσκολία στις σχέσεις, όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή νιώθει ότι κανένας δεν μπορεί να αγγίξει το δικό του τρόπο συνύπαρξης και αξιών.

Άρης χωρίς όψεις

Η δράση και η λίμπιντο εκδηλώνονται σε κύματα. Ή που το άτομο θα βρίσκεται σε απόλυτη αδράνεια, ή που θα ξεσπάσει σε μια καταιγίδα ενέργειας που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει. Δεν επηρεάζεται από εξωτερικές προθεσμίες, λειτουργεί μόνο με το δικό του εσωτερικό κίνητρο.

Έχει τελικά αξία να τους ψάχνουμε?

Ανάλογα με το τι πληροφορία θέλουμε να καταγράψουμε από ένα ωροσκόπιο, θα αποφασίσουμε αν θα ασχοληθούμε με τέτοιες ιδιαίτερες συνθήκες. Στη δική μου προσέγγιση, όταν ερμηνεύω έναν χάρτη, δεν θεωρώ έτσι κι αλλιώς ότι οι πλανήτες “νοθεύονται” από τις όψεις. Απλά, όπως είπαμε, συσχετίζονται και συνεργάζονται μεταξύ τους.

Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματική ζωή, η συσχέτιση και η τριβή με τους άλλους μπορεί να μας οδηγήσει στο να γίνουμε καλύτεροι ή χειρότεροι. Όταν εργαζόμαστε με τον εαυτό μας και χρησιμοποιούμε τις σχέσεις μας σαν καθρέφτισμα και κατανόηση του ίδιου μας του εαυτού, τότε εξελισσόμαστε, και τα προβλήματα με το περιβάλλον λύνονται ή λειαίνονται. Έτσι συμβαίνει και με τους πλανήτες. Όταν συσχετίζονται μεταξύ τους και η ενέργεια εξελίσσεται, οι προβληματικές όψεις σταματούν να δημιουργούν δύσκολα γεγονότα, γιατί τα γεγονότα έχουν να κάνουν σε ένα μεγάλο ποσοστό με τη συμπεριφορά και όχι με μια τυφλή μοίρα των πλανητών.

Τι γίνεται όμως όταν ένας πλανήτης είναι εντελώς μόνος του και δεν έχει καμία επιρροή από άλλους? Όταν ένας άνθρωπος είναι απομονωμένος, το χαρακτηριστικό που έχει, καλό ή κακό, δεν το δουλεύει. Λειτουργεί στην τύχη, ό,τι κάτσει από την κλήρωση της ζωής. Μπορεί, για παράδειγμα, να έχει ένα πάρα πολύ καλό χαρακτηριστικό ή ένα ελάττωμα, αλλά επειδή δεν καθρεφτίζεται πουθενά, δεν μπορεί να το κατανοήσει ακριβώς, ώστε να εργαστεί συνειδητά πάνω σε αυτό και να το εξελίξει.

Αν, λοιπόν, κάποιος δεν κατανοεί αυτή την ιδιαιτερότητα, δεν υπάρχει λόγος να ψάχνει τέτοιες λεπτομέρειες. Αν όμως επιθυμεί να κάνει μια σοβαρή ψυχολογική προσέγγιση, τότε πρέπει να εισάγει αυτή τη συνθήκη στο ωροσκόπιο. Μόνο έτσι θα κατανοήσει το ψυχολογικό υπόβαθρο του χάρτη και θα βοηθήσει τον συνάνθρωπό του να φωτίσει αυτά τα “αδούλευτα” σημεία, λύνοντας σημαντικές απορίες ζωής.