Η δημιουργία του κόσμου δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία, αλλά η ίδια η βιολογική μας ιστορία όπου η μήτρα της μητέρας γίνεται το ιερό Χάος που γεννά τη ζωή. Αναζητώντας τη ρίζα της ύπαρξης, ανακαλύπτουμε πως η αρχέγονη ανάγκη για ζωή παίρνει μορφή μέσα από μια θηλυκή οντότητα, αποδεικνύοντας πως ο πρώτος Θεός που βιώσαμε ήταν η ίδια μας η μητέρα.
της Ελίνας Βατικιώτη
Η Αρχέγονη Αναζήτηση του Νοήματος
Σχεδόν από την αρχή της ύπαρξής του στον πλανήτη, ο άνθρωπος έθεσε κάποια θεμελιώδη ερωτήματα φιλοσοφικού περιεχομένου:
Αυτά τα ερωτήματα πηγάζουν από την ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίζει τις ρίζες του και το πού ανήκει. Μέσα από αυτή τη γνώση μπορεί να θέτει στόχους και να δραστηριοποιείται κατά τη διάρκεια της ζωής του. Πρόκειται για την ανάγκη ανακάλυψης του νοήματος της ζωής και την επιβεβαίωση της ίδιας της ύπαρξης.
Από το Ωάριο της Νύχτας στον Θεό Φάνη
Πάνω σε αυτήν την ανάγκη στηρίχθηκαν όλες οι θρησκείες και οι φιλοσοφίες του κόσμου. Στην Ελληνική μυθολογία συναντάμε διάφορες διηγήσεις σχετικά με την αρχή των όντων και τη δημιουργία του κόσμου.
Σύμφωνα με τον Όμηρο, τα όντα προήλθαν από την ένωση του Ωκεανού με τη θεά Τηθύν. Η Τηθύς χαρακτηρίζεται ως Μητέρα. Στη μυθολογία δεν γίνεται εκτενής αναφορά σε εκείνη, εκτός από το γεγονός ότι ήταν η μητέρα των τέκνων του Ωκεανού. Το όνομά της όμως σημαίνει θηλασμός.
Μια άλλη διήγηση ανήκει στον Ορφέα. Εκείνος αναφέρει πως στην αρχή υπήρχε η Νύχτα, ένα πουλί με μαύρα φτερά. Η Νύχτα γονιμοποιήθηκε από τον Άνεμο και γέννησε το ασημένιο Αυγό στον απέραντο κόλπο της σκοτεινιάς. Από το Αυγό βγήκε ο θεός Φάνης, ο γνωστός Φάντης ή Έρωτας. Εκείνος οδήγησε όλα τα πράγματα και ολόκληρο τον κόσμο στο φως. Μέσα στο Αυγό συνυπήρχαν ο Ωκεανός και η Τηθύς. Με την ένωσή τους δημιούργησαν τον θεό Φάνη.
Μια τρίτη διήγηση προέρχεται από τον Ησίοδο. Σύμφωνα με αυτήν, πρώτα υπήρξε το Χάος, έπειτα ο Έρωτας και τρίτη η Γη. Από το διαιρεμένο Χάος γεννήθηκε το Έρεβος και η Μαύρη Νύχτα. Αμέσως μετά ακολούθησαν ο Αιθέρας και η Ημέρα.
Ο Έρωτας
Παρατηρούμε πως όλες οι διηγήσεις μιλούν για μια ένωση η οποία πραγματοποιείται απουσία φωτός. Ο θεός Έρωτας των μύθων δεν είναι ο μικρός σκανδαλιάρης γιος του Άρη και της Αφροδίτης που όλοι γνωρίζουμε. Ο πρώτος Έρωτας ήταν ο θεός Φάνης. Ήταν αυτός που εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα της αρχέγονης ένωσης.
Και οι δύο εκδοχές όμως προέρχονται από μια ένωση αντιθέτων. Στη διήγηση του Ορφέα με το αυγό, αυτή η ένωση είναι χαρακτηριστική. Στην κινέζικη φιλοσοφία συναντάμε το Γιν και το Γιανγκ, το θηλυκό και το αρσενικό μέσα σε έναν κύκλο. Πρόκειται για τη θεία ένωση. Στη χριστιανική φιλοσοφία, εν αρχή ην ο Λόγος. Ο Θεός Δημιουργός είναι ο Λόγος. Είναι η ίδια η ανάγκη για ύπαρξη.
Πού συμβαίνει όμως αυτή η ένωση; Μέσα σε ένα αυγό; Μέσα στη Νύχτα; Μέσα στον Ωκεανό ή στον Παράδεισο;
Όλα τα παραπάνω μπορεί να ισχύουν συμβολικά. Στον υπαρκτό μας κόσμο όμως, όλα αυτά συμβαίνουν σίγουρα μέσα σε μια μήτρα.
Ο Λόγος
Όπως κι αν προσεγγίσουμε το θέμα, κανένας Λόγος δεν μπορεί να δημιουργήσει κάτι, εάν δεν υπάρχει ο κατάλληλος χώρος. Το χάος, δηλαδή ο χώρος, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία. Ο Λόγος, η Ειμαρμένη ή η Ανάγκη αποτελούν την κινητήρια δύναμη. Χωρίς την ανάγκη για κάτι, δεν κινητοποιούμαστε ποτέ.
Στα Αργοναυτικά του Ορφέα αναφέρεται πως το αρχαίο χάος υπήρξε η αφανέρωτη ανάγκη. Ο Θαλής ονόμασε την Ανάγκη αμετάτρεπτη δύναμη που κυριαρχεί στα πάντα. Ο Πυθαγόρας είπε πως η ανάγκη περικυκλώνει τον κόσμο. Ο Δημόκριτος την ονόμασε κοσμοποιόν Πρόνοια και τόνισε πως όλα γίνονται κατ’ ανάγκη. Ο Ηράκλειτος ταύτιζε την Ανάγκη με την Ειμαρμένη και τον Αιθέρα, θεωρώντας την σπέρμα της γέννησης των πάντων.
Αστρολογικά
Η λέξη Ανάγκη παράγεται από το αρχαίο ρήμα ανάσσω, που σημαίνει βασιλεύω και κυριαρχώ. Στην Αστρολογία, ο παρορμητικός σταυρός εκφράζει ακριβώς αυτή την ανάγκη.
Το πρώτο ζώδιο, ο Κριός, έχει ανάγκη για δράση και εκδήλωση του εγώ. Ο κυβερνήτης του, ο Άρης, έχει το ίδιο σύμβολο με το σπερματοζωάριο. Τα σπερματοζωάρια συμμετέχουν σε έναν αγώνα δρόμου για την πρωτιά. Μόνο ένα κερδίζει και γονιμοποιεί το ωάριο, εκδηλώνοντας τελικά την ύπαρξή του, εάν και εφόσον το ωάριο το επιλέξει.
Απέναντι από τον Κριό βρίσκεται ο Ζυγός και δίπλα του ο Ταύρος. Και τα δύο αυτά ζώδια κυβερνώνται από την Αφροδίτη. Το σύμβολό της είναι το ίδιο με αυτό του ωαρίου. Το ωάριο περιμένει καρτερικά τον νικητή που θα το γονιμοποιήσει και θα του δώσει μια νέα διάσταση ζωής.
Σύμφωνα με τη θεωρία του Big Bang, γνωρίζουμε τι συνέβη λίγο μετά την έκρηξη. Αυτό είναι λογικό, αν σκεφτούμε πως είμαστε το αποτέλεσμα μιας ένωσης. Η ύπαρξή μας ξεκινά αμέσως μετά την έκρηξη που δημιουργεί το σπερματοζωάριο καθώς εισχωρεί στο ωάριο. Μετά την πολλαπλή διχοτόμηση, εμφανίζεται η ενέργεια του Ουρανού. Στην συνέχεια, το έμβρυο παίρνει μορφή με την ενέργεια του Κρόνου και μεγαλώνει με την ενέργεια του Δία.
Ο Θεός είναι γυναίκα
Όλη αυτή η διαδικασία συντελείται μέσα στη μήτρα της μητέρας. Παρατηρούμε πως η μυθολογία και οι φιλοσοφικές προσεγγίσεις μιλούν συμβολικά για την πραγματική σύλληψη.
Το έμβρυο μεγαλώνει μέσα στη μητέρα του. Κατά τη διάρκεια της εννεάμηνης κύησης, έχει άραγε κάποια άλλη ανάγκη εκτός από την τελείωσή του; Διψάει, πεινάει ή νυστάζει; Χρειάζεται αγάπη και στοργή;
Ό,τι κι αν χρειάζεται, το περιμένει από μία και μόνο ύπαρξη. Δεν γνωρίζει την εξωτερική της εμφάνιση, το όνομά της ή την κοινωνική της θέση. Περιμένει τα πάντα από την οντότητα που το δημιούργησε και το κυοφορεί. Αυτή η ύπαρξη είναι για το έμβρυο κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο. Ευθύνεται για κάθε ευχάριστο ή δυσάρεστο ερέθισμα. Είναι μια άγνωστη αλλά ταυτόχρονα γνώριμη παρουσία.
Πειράματα δείχνουν πως τα εξωτερικά ερεθίσματα και η συναισθηματική κατάσταση της μητέρας είναι καθοριστικά. Επηρεάζουν τη συναισθηματική, σωματική και πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου αργότερα στη ζωή του.
Με τη γέννηση βγαίνουμε στο φως. Κουβαλάμε όμως μια πληθώρα ασυνείδητων βιωμάτων που αναφέρονται σε Αυτόν που μας δημιούργησε. Αναφέρονται στον Θεό μας, στη μητέρα μας, στην ίδια τη Ζωή. Μέχρι τα επτά μας χρόνια δομείται η βάση της προσωπικότητας και η εσωτερική πεποίθηση για τον Θεό. Είναι ο Θεός βοηός, τιμωρός ή ανύπαρκτος; Είμαστε θεοσεβούμενοι ή θεοφοβούμενοι;
Είμαστε γεννημένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Είμαστε φτιαγμένοι για να γίνουμε Θεοί; Μήπως είμαστε ο ίδιος ο Θεός Φάνης και περιέχουμε μέσα μας τον Ουρανό, τη Γη, τον Ωκεανό και την Τηθύν;
Η προσωπική μου άποψη είναι πως είμαστε όλα αυτά μαζί. Προερχόμαστε από μια Ανάγκη που νίκησε και πήρε μορφή μέσα από έναν χώρο χάους. Είμαστε από τη φύση μας νικητές, με την προοπτική να γίνουμε Έρωτας.
