Η Συστημική Δόνηση των Επιθέτων στον Αστρολογικό Χάρτη

Ανάγνωση: 12 λεπτά

Σε αυτό το άρθρο παρουσιάζω μια προσωπική έρευνα, η οποία αποκαλύπτει πώς αναδύεται μέσα στον αστρολογικό χάρτη, η συστημική δόνηση των επιθέτων. Οι τόνοι και τα φωνήεντα είναι τα δύο βασικά στοιχεία του άρθρου, το οποίο θα μπορούσε να συνδυαστεί τόσο με την Καρμική αστρολογία όσο και με τη συστημική αναπαράσταση.

της Ελίνας Βατικιώτη

Η Αόρατη Γραμμή και η Σύνδεση με το Οικογενειακό Δέντρο

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, αλήθεια, γιατί σε κάποιες οικογένειες οι άνθρωποι μοιάζουν να ακολουθούν μια αόρατη γραμμή, γινόμενοι όλοι χτίστες, έμποροι, θεραπευτές, καλλιτέχνες, δικηγόροι ή γιατροί?

Ίσως να σκέφτεστε πως αυτό είναι φυσικό. Αφού έχει ο μπαμπάς ή η μαμά το γραφείο, το παιδί ακολουθεί την ίδια πορεία, λόγω των ερεθισμάτων που λαμβάνει από το περιβάλλον του. Και πολύ σωστά, αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να την παραβλέψουμε.

Όμως, υπάρχουν και εκείνοι οι άνθρωποι που σπάνε αυτή την αλυσίδα. Άνθρωποι που αποφασίζουν να ακολουθήσουν μια διαφορετική διαδρομή.

Αυτή η διαδρομή μπορεί εκ πρώτης όψεως να μοιάζει νέα, αλλά αν κοιτάξουμε λίγο πιο εστιασμένα, μέσα στο οικογενειακό δέντρο, ίσως να μην είναι και τόσο διαφορετική, όσο φαντάζει αρχικά. Διαβάστε παρακάτω και είμαι σίγουρη πως θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ.

Το Ονοματεπώνυμο ως Πυξίδα

Όλοι μας, όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε την πορεία μας, αναζητούμε απαντήσεις εντός και εκτός από εμάς. Όμως, οι συνδέσεις που μας κρατάνε δεμένους με το προγονικό μας σύστημα, εκτός από τον αστρολογικό μας χάρτη, έχουν τρυπώσει μέσα στο ίδιο μας το όνομα και το επίθετό μας.

Το μικρό μας όνομα, έρχεται συχνά από κάποιον παππού ή γιαγιά, ενώ το επώνυμο παραδοσιακά μας συνδέει με την πατρική οικογένεια. Παρότι το μικρό μας όνομα είναι εκείνο που μας χαρίζει μια ξεχωριστή, μοναδική ύπαρξη, τολμώ να πω πως συχνά εμφανίζει αιτήματα προγονικής Καρμικής εξισορρόπησης, τα οποία συντονίζονται απόλυτα με όλα όσα αναζητά και το επίθετό μας. Οι δρόμοι για την αναζήτηση και την κατανόηση αυτών των συστημικών αιτημάτων περνούν είτε μέσα από τη Συστημική Αναπαράσταση, είτε μέσα από την Καρμική Αστρολογία, είτε μέσα από άλλες μεθόδους σύνδεσης με τον Εαυτό και τον εαυτό.

Συστημική Δόνηση των Επιθέτων: Η Ζωή μέσα στις Λέξεις

Στην ελληνική γλώσσα, τα ονόματα δεν είναι άψυχες λέξεις. Έχουν μέσα τους ζωή και σκοπό ύπαρξης. Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για το στοιχείο του τονισμού και βασικά θα ασχοληθούμε με τα επίθετα.

Τα (μικρά) ονόματά μας τα έχω υπεραναλύσει πολλά χρόνια τώρα, ξεκινώντας με την έκδοση της ημερολογιακής πυξίδας του 2009, όπου ανέπτυξα ετυμολογικά και αστρολογικά, νομίζω, όλα τα γνωστά ονόματα. Επίσης πολύ συχνά, ανάλογα με την ημερομηνία του εορτασμού ενός ονόματος, δημιουργώ την ευκαιρία να υπενθυμίσω την ομορφιά της ετυμολογίας και της αστρολογικής τους σύνδεσης.

Σήμερα, η σύγχρονη τεχνολογία και τα ψηφιακά εργαλεία μού επιτρέπουν να συγκεντρώνω στατιστικά στοιχεία πολύ πιο εύκολα σε σχέση με το ξεκίνημά μου. Τότε, η έρευνά μου βασιζόταν αποκλειστικά σε χειροκίνητο μόχθο, μελετώντας τους επίσημους, δημόσιους τηλεφωνικούς καταλόγους και τους επιχειρηματικούς οδηγούς της ICAP που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο εμπόριο.

Ο Κεντρικός Αγωγός

Πάμε να δούμε λοιπόν τι γίνεται. Τα ονόματα και όλες οι λέξεις τονίζονται πάντα και μόνο στα φωνήεντα! Αυτό σημαίνει πως αυτά τα γράμματα, αποκτούν την κυριαρχία και τον έλεγχο της ενέργειας. Κάθε τονιζόμενο φωνήεν, γίνεται ο κεντρικός αγωγός από όπου περνάει όλη η δόνηση της οικογένειας, δείχνοντάς μας την διαδρομή που καλούμαστε να εκπληρώσουμε ή να μετουσιώσουμε.

Εν αρχή το “Ά”

Όταν η αναπνοή μας σταματά και τονίζει το γράμμα “Άλφα”, το στόμα ανοίγει διάπλατα.

Είναι η πρωταρχική ανάγκη του σπόρου να αναδείξει την επέκταση του εαυτού και του προγραμματισμού του, βγάζοντας μέσα από το χώμα τον πρώτο κορμό, τα πρώτα κλαδάκια. Μελετώντας τη γεωμετρία και τη συμπαντική δόνηση αυτού του ήχου, όπως τόσο όμορφα αναλύεται στο βιβλίο “Το Θείον Ελληνικόν Αλφάβητον” του Στάμου Καραμούζη, βλέπουμε τον Άνθρωπο όρθιο. Τα πόδια πατούν σταθερά στη γη και η κορυφή κοιτάζει στον ουρανό.

Εδώ, το σύστημα ζητά από τον άνθρωπο να πιάσει τη γη στα χέρια του. Σαν τον χτίστη που βάζει την πρώτη πέτρα για να αντέξει το σπίτι στους ανέμους, οι άνθρωποι αυτοί καλούνται να αφήσουν κάτι απόλυτα σταθερό πίσω τους.

Γι’ αυτό συναντάμε συχνά σε αυτές τις οικογένειες ανθρώπους που χτίζουν, γεωργούς, αρχιτέκτονες ή μηχανικούς. Η ψυχή τους ησυχάζει μόνο όταν βλέπει την ύλη να παίρνει μορφή.

Η οριζόντια γραμμούλα που αφήνει δύο ποδαράκια στο “Α” το κάνει να διαφέρει από το “Λ” και το “Δ”. Του δίνει ορίζοντα. Οι οριζόντιες γραμμές είναι ο ορίζοντας του πλανήτη, από εκεί που ανατέλλει και δύει ο Ήλιος.

Όταν ο τόνος πέφτει στο “Ά”, ο άνθρωπος πρέπει να εξετάσει στον χάρτη του:

Στην περίπτωση όμως που ο άνθρωπος δεν ανταποκρίνεται καθόλου σε αυτή τη φύση και στερείται λογικής ή σύνδεσης με την ύλη, δημιουργείται εσωτερική σύγκρουση που μαρτυρά μια καθολική άρνηση σύνδεσης με τη ροή της οικογενειακής γραμμής.

Η άρνηση αυτή αποκόπτει το άτομο από τους προγόνους του, απορρίπτοντας τον μόχθο, τις θυσίες και την υλική κληρονομιά που του παραδόθηκε, ενώ ταυτόχρονα το αποσυνδέει από τους απογόνους του, καθώς η αδυναμία του να λειτουργήσει λογικά και να διαχειριστεί την ύλη στο τώρα, του στερεί τη δυνατότητα να χτίσει και να μεταβιβάσει μια σταθερή, γειωμένη βάση στις επόμενες γενιές.

Το Κλείσιμο στο “Ό” και το “Ώ”

Όταν η φωνή μας βαθαίνει και ο τόνος σταματά στο “Όμικρον” ή στο “Ωμέγα”, ο ήχος κλείνει, γίνεται κυκλικός και προστατευτικός.

Μας θυμίζει τον σκληρό φλοιό ενός υπεραιωνόβιου δέντρου που φυλάει με πείσμα τον κορμό από το κρύο και τους εξωτερικούς κινδύνους.

Εδώ το σύστημα αναζητά την πειθαρχία και την τάξη μέσα στο χάος. Ζητά από τον άνθρωπο να μπει σε κανόνες, να υπηρετήσει το σύνολο και να προστατεύσει.

Δεν είναι διόλου τυχαίο που σε αυτές τις οικογένειες φυτρώνουν άνθρωποι του νόμου, στρατιωτικοί, αστυνομικοί ή δημόσιοι λειτουργοί. Καλούνται να γίνουν οι φύλακες των ορίων.

Όταν ο τόνος πέφτει στο “Ό ή στο”Ώ”, ο άνθρωπος πρέπει να εξετάσει στον χάρτη του:

Η ανάληψη επαγγελματικής ευθύνης και ηγεσίας συχνά μεταφράζεται στην ανάγκη να θέσει ο άνθρωπος αυστηρά όρια αυτοπροστασίας, ακόμα και αν αυτό απαιτεί τη ρήξη ή την πλήρη απομάκρυνση από τοξικά και κακοποιητικά περιβάλλοντα μέσα στην ίδια την οικογένεια.

Στην περίπτωση που το άτομο βιώνει πρόωρες απώλειες ή οικογενειακή αποξένωση, η συστημική εντολή το καλεί να μην γίνει θύμα των περιστάσεων, αλλά να λειτουργήσει ως ο ηγέτης του εαυτού του, χτίζοντας μια νέα, υγιή και αυτόνομη δομή από το μηδέν. Με αυτόν τον τρόπο, η άρνηση σύνδεσης με την κακοποίηση των προγόνων μετατρέπεται σε ύψιστο καθήκον, καθώς το άτομο σπάει τα αρνητικά μοτίβα του παρελθόντος και εξασφαλίζει την ασφάλεια, την προστασία και την πνευματική ακεραιότητα για τις επόμενες γενιές..

Η Κατάδυση στο “Ύ”, το “Ί” και το “Ή”

Υπάρχουν πάλι επώνυμα που οξύνονται, τονίζοντας τα κλειστά φωνήεντα: το “Ύψιλον”, το “Γιώτα” ή το “Ήτα”.

Εδώ ο ήχος στενεύει και αποκτά μια διαπεραστική ακρίβεια. Μοιάζει με το νερό που, με απόλυτη υπομονή, βρίσκει πάντα τον τρόπο να τρυπώσει στην παραμικρή ρωγμή του βράχου.

Η οικογενειακή εντολή σε αυτή την περίπτωση ζητά κατάδυση. Ζητά από τον άνθρωπο να βουτήξει στα βαθιά, αχαρτογράφητα νερά, είτε αυτά είναι τα μυστήρια του φυσικού σώματος, είτε τα βάθη της ψυχής.

Έτσι, βλέπουμε να γεννιούνται γιατροί, θεραπευτές, ναυτικοί, ψυχολόγοι, τραπεζικοί υπάλληλοι αλλά και άνθρωποι που αναζητούν την ίαση και την αλήθεια κάτω από την επιφάνεια.

Όταν ο τόνος πέφτει στο “Ύ”, το “Ί” ή το “Ή”, ο άνθρωπος πρέπει να εξετάσει στον χάρτη του:

Σε αυτή την κατηγορία, τα τρία φωνήεντα λειτουργούν συμπληρωματικά για να δημιουργήσουν τις βάσεις προς την ποιοτική αναβάθμιση στην ιστορία της οικογένειας, χωρίς το άτομο να ακυρώσει ή να αναιρέσει τους προγόνους του, αλλά αποδεχόμενο πλήρως τις “πρώτες ύλες” τους για να γίνει η καλύτερη εκδοχή τους.

Το “Ύψιλον” λειτουργεί με το αρχαίο σύμβολό του ως ένα ανοιχτό κύπελλο, ένα δοχείο υποδοχής και θρέψης που εκδηλώνεται πρακτικά μέσα από τη μαγειρική, τη γαστρονομία και την αλχημεία της τροφής, όπου το άτομο αναμειγνύει και προσφέρει φροντίδα στο δικό του “τσουκάλι”.

Το “Γιώτα” φέρνει την ενέργεια της απόλυτης κατακόρυφης γραμμής, δίνοντας στο άτομο το χάρισμα της χειρουργικής ακρίβειας, της επιστημονικής έρευνας και της πνευματικής διάκρισης για να ξεδιαλύνει τα μπερδεμένα οικογενειακά μυστικά.

Τέλος, το “Ήτα” λειτουργεί ως γέφυρα που ενώνει δύο παράλληλες γραμμές, συνδέοντας το παρελθόν των προγόνων με το παρόν του ατόμου, ώστε να επιτευχθεί η οριστική συμφιλίωση και η ψυχική ισορροπία.

Στην περίπτωση όμως που ο άνθρωπος αρνηθεί αυτή τη σύνδεση και επιλέξει την αποστασιοποίηση, η άρνηση αφήνει τις πληγές ανοιχτές, ενώ από την άλλη πλευρά αφήνει το δικό του κύπελλο άδειο, στερώντας από τους απογόνους του τη συναισθηματική θρέψη, τη ροή της αγάπης και την ποιοτική εξέλιξη που είχε χρέος να τους μεταβιβάσει.

Οι Άνεμοι του “Έ”

Από την άλλη πλευρά, όταν ο τονισμός πέφτει στο “Έψιλον”, η λέξη παίρνει μια γρήγορη ανάσα, έναν ρυθμό ελαφρύ.

Είναι η καθαρή ενέργεια του αέρα. Σκεφτείτε τον άνεμο που παίρνει τη γύρη από το ένα λουλούδι και τη μεταφέρει στο άλλο, φροντίζοντας με αυτόν τον τρόπο να συνεχιστεί η ζωή.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι αιώνιοι διαμεσολαβητές. Η αποστολή τους είναι να χτίζουν γέφυρες.

Καλούνται να μεταφέρουν ιδέες, εμπορεύματα ή τον ίδιο τον λόγο, φροντίζοντας να μην μείνει τίποτα στάσιμο στην κοινωνία. Έτσι, συναντάμε συχνά εμπόρους, μεταφορείς, συγγραφείς ή ανθρώπους της επικοινωνίας.

Όταν ο τόνος πέφτει στο “Έ”, ο άνθρωπος πρέπει να εξετάσει στον χάρτη του:

Η συστημική αυτή ανάγκη απαιτεί από τον άνθρωπο να λειτουργήσει ως επικοινωνιακός αγωγός, στρέφοντάς τον προς το εμπόριο, τις μεταφορές, τα ταξίδια ή τη διακίνηση ιδεών, με σκοπό να ανανεώσει τον κοινωνικό ορίζοντα της γενιάς του.

Στην περίπτωση όμως που ο άνθρωπος εγκλωβιστεί στην εσωστρέφεια, γίνει απόλυτα στάσιμος και αρνηθεί να μοιραστεί τη γνώση ή να δικτυωθεί, η άρνηση αυτή αφήνει την ενέργεια βυθισμένη στην απομόνωση και στις παλιές, ξεπερασμένες αντιλήψεις του παρελθόντος, ενώ παράλληλα, αποσυνδέεται από τους απογόνους του, καθώς η δική του αδυναμία να ανοίξει δρόμους και να μεταφέρει την πληροφορία στο παρόν, στερεί από τις επόμενες γενιές τις ευκαιρίες εξέλιξης, τις κοινωνικές συμμαχίες και την ελευθερία της κίνησης που είχε χρέος να τους παραδώσει.

Η Μεγάλη Ανατροπή των Φύλων

Και εδώ κρύβεται ίσως το πιο γοητευτικό παιχνίδι της ελληνικής μας γραμματικής. Λόγω των κανόνων της γλώσσας μας, ο τόνος στα θηλυκά επώνυμα συχνά μετακινείται.

Σκεφτείτε, παρακαλώ, το παράδειγμα του κυρίου “Παπαδόπουλου”. Ο τόνος στο “Όμικρον” του ζητάει να γίνει ο πυλώνας, να κρατήσει σταθερά τα όρια.

Τι γίνεται όμως με την κόρη ή τη σύζυγό του; Η κατάληξη αλλάζει και το όνομα γίνεται “Παπαδοπούλου”. Ο τόνος γλιστράει στο “Ύψιλον”.

Ξαφνικά, μέσα στο ίδιο οικογενειακό δέντρο, το σύστημα δίνει στη γυναίκα έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο. Της ζητάει να φέρει τη ροή, το νερό, τη διαίσθηση και τη φροντίδα, οδηγώντας την ίσως σε μονοπάτια θεραπείας, τέχνης ή εκπαίδευσης.

Το Μάθημα της Δημιουργίας

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα προφέρετε το όνομά σας, σταθείτε για μια στιγμή και ακούστε το με προσοχή. Πού επιλέγει η αναπνοή σας να σταματήσει και να τονίσει;

Εκεί, ακριβώς σε αυτόν τον ήχο, έχει κουρνιάσει μια παλιά, προγονική προσδοκία.

Είναι το δικό σας εσωτερικό υλικό, το οποίο καλείστε να επεξεργαστείτε, να δουλέψετε και τελικά, να μετουσιώσετε σε αυτή τη ζωή.